Heart

schooldag, school. column, lifewithanchor

Mijn tweede eerste schooldag | Deel I

In een flits zie ik mezelf weer op die eerste schooldag nu zo’n 3,5 jaar geleden. Datzelfde gevoel van verlorenheid lijkt ook nu terug te keren. Met een gebogen hoofd zak ik neer op mijn stoel in de collegezaal. Een collegezaal vol met onbekende gezichten. De knoop in mijn maag lijkt alleen maar groter te worden en vingers van angst pakken mij nog een beetje extra strakker vast.

Angst was er die ochtend helemaal niet. Nee, er was vertrouwen dat het me ging lukken. Na 1,5 jaar geen college’s was ik er toch wel weer klaar voor om weer te gaan luisteren en weer nieuwe dingen te gaan leren. Dat ik in een nieuwe groep met mensen zou komen vond ik niet zo angstaanjagend want kijk wat ik heb geleerd tijdens mijn stage. Ik ben zo veranderd, dit wordt een eitje. Maar hoe dichter ik bij school kom des te groter wordt de knoop in mijn maag.

Vol goede moed stap ik de collegezaal in en de twijfel slaat toe, moet ik naast iemand gaan zitten of toch maar apart? Zit mijn haar wel goed? Wacht, is dat nou een vlek op mijn jurkje. Waarom heb ik niet wat meer werk van mijn haar gemaakt vanochtend? Ik besluit alleen te gaan zitten maar die lege plekken naast me zijn al snel gevuld. De knoop lijkt alleen maar groter te worden en daarmee de twijfels ook. Moet ik nu iets zeggen of kan ik beter mijn mond houden?

De college’s gaan van start en het voelt een beetje vertrouwd. Bekende docenten en in plaats van een laptop heb ik weer eens pen en papier voor me. Even lijkt de knoop wat kleiner te worden totdat de docent besluit dat het tijd is om in groepjes aan de slag te gaan. Degene naast mij draait zich van mij af en vertwijfeld kijk ik om me heen. Ik betrap mezelf er op dat ik op mijn lip zit te bijten. Ik houd me afzijdig en ben blij als de docent aankondigt we met z’n allen verder gaan.

Tijdens het laatste uur voel ik me nog het meest ongemakkelijk. Niemand lijkt zich druk te maken over de nieuwe en ik houd mijn mond. Op het moment dat ik hoor dat er een groepswhatsapp aangemaakt gaat worden word ik zenuwachtig. Wat als ze mij vergeten, want mijn nummer hebben ze niet. Aan het einde van de les loop ik vast beraden naar degene die er over gaat en geef haar mijn nummer. Overwinning behaald. Tijd om naar huis te gaan. Mijn tweed eerste schooldag zit er op.

Deze column is deel 1 uit een tweeluik over mijn tweede eerste schooldag. 

jaaroverzicht

Jaaroverzicht 2016

Op de laatste dag van het jaar is het een mooi moment om terug te kijken op het afgelopen jaar. Ik heb alle weekoverzichten van het afgelopen jaar bekeken en zo een paar dingen per maand op een rij gezet om een mooi jaaroverzicht te maken. Dit was 2016! (more…)

Zelfverzekerdheid op hakken

outfit, zelfverzekerdheid, hakken, lifewithanchors

In mijn dagelijkse leven loop ik vrijwel altijd op Allstars. Lopen fantastisch en passen ook wel bij mijn manier van kleden. In de winter wissel ik ze om voor een paar leren laarsjes omdat het dan toch wel erg koud is. Op zondag als ik vaak wat gekleder ben draag ik ballerina’s of sinds vorig jaar kerst een paar blauw leren hakken.

Gisteren toen ik naar TedxEde ging besloot ik een mooi, net jurkje aan te trekken en daar voor de gelegenheid m’n hakken bij aan te trekken. Spannend vond ik dat wel want zou ik het gaan volhouden?

Net na half 8 donderdagochtend glij ik in m’n schoenen en haast me naar de bushalte, net als altijd eigenlijk. Half rennend half lopend ga ik door de straten van m’n woonplaats en het gaat me eigenlijk vrij goed af.

Eenmaal op Utrecht Centraal heb ik ruim de tijd om nog wat boodschappen te halen en loop ik richting de Hema en Etos. Terwijl ik daar heen loop voel ik mijn houding veranderen. Mijn rug wordt rechter, m’n schouders wat naar achteren en m’n kin gaat omhoog. Een niet zo bekend gevoel van zelfverzekerdheid gaat door mijn lichaam. Ik voel me krachtig en sterk.

De hele dag door als ik aan het lopen ben voel ik die zelfverzekerdheid. Ik voel me niet onzichtbaar maar en op het event wordt ik zelfs aangesproken. Dat is nieuw!

Terug naar het station lopend komt het idee van deze blog. Zelfverzekerdheid op hakken. Want ik ben vandaag wat uit mijn schulp gekropen. Legde contact met een complete vreemde voor mij (die mij trouwens ook direct toevoegde op Facebook) en regelmatig kwam het besef dat ik een glimlach op m’n gezicht had.

Het was een goed idee om die hakken aan te trekken. M’n voeten waren er minder blij mee maar die pijn was snel vergeten toen ik bedacht wat ik allemaal had gekregen die dag.

Dus de volgende keer dat ik naar een spannend event moet of iets moet doen waar ik niet zo zeker over ben trek ik m’n hakken weer aan. Want zelfverzekerdheid op hakken voelt eigenlijk best wel goed!

Muziek | favoriete muziek van dit moment

Nu ik fulltime stage aan het lopen ben, luister ik een stuk minder muziek op een dag. De enige momenten dat ik echt muziek luister is als ik in de bus zit en zelfs dan nog niet eens altijd, want ik vind het ook heel fijn om gewoon lekker uit het raam te staren. Ik heb op dit moment een aantal favoriete nummers die ik veel luister en vaak op repeat staan. (more…)

Doelen voor het nieuwe schooljaar

doelen, schooljaar, nieuw, backtoschool, school, che, communicatie, stage, lifewithanchors

Met de start van het nieuwe schooljaar horen ook een aantal nieuwe doelen. Het is volgens mij voor het eerst dat ik echt doelen opstel voor het nieuwe schooljaar maar ik het dit keer gedaan en ik hoop dat ik aan het eind van het schooljaar kan zeggen dat ik ze allemaal heb volbracht.  (more…)